جالب توجه است که بسیاری از تاجران نفت خود تصدیق دارند که ذخیره گاه های شان تا دوهفته می تواند مصرف داخلی را تامین کند ، در حالی که بلافاصله پس از توقف تانکرهای نفت در مرز ایران که سی درصد نفت وارداتی افغانستان را تشکیل می دهد، قیمت نفت را بین 20 تا 30 درصد گران می کنند.
اتاق های تجارت و صنایع بجای اینکه به این معضل سوء استفاده گرانه رسیدگی نماید ، در یک حرکت احساسی و عجولانه اعلام توقف مناسبات و مبادلات اقتصادی و تجاری با ایران را اعلام می دارد. بدون اینکه به عواقب قضیه توجه داشته باشد.
محمد قربان حقجو رییس اتاق تجارت و صنایع افغانستان ، یکهفته پیش اعلام کرده بود که اگر دولت جمهوری اسلامی ایران تصمیم خود را مبنی بر توقف تانکر های تیل افغانستان لغو نکند ، تجار افغانستانی بصورت اختیاری و خود جوش ، مناسبات اقتصادی و تجاری خود را با ایران بحالت تعلیق درخواهند آورد و این توقف از امروز سه شنبه آغاز شد.
وی اضافه کرد : به همان پیمانه که افغانستان به ایران ضرورت دارد ، ایران نیز به افغانستان نیاز دارد. چه از لحاظ سیاسی و چه از نظر بازار مصرفی .

این روزهای نفت برای افغانستان اهمیت حیاتی پیدا کرده است و این اهمیت تا زمانی که افغانستان به خودکفایی در این زمینه نرسد ، ادامه خواهد داشت.
گفته شده است که سالانه مقدار 3 میلیون و ششصد هزار تن انواع نفت وارد کشور شده است که از این مقدار یک میلیون و هشتصد هزار تن برای مصرف داخلی و مردم بوده است و بقیه به نیروهای ناتو آمریکایی ها تعلق داشته است.

مواد نفتی از سه مسیر عمده وارد افغانستان می شود.
ازبکستان ، ایران ، پاکستان .
50 درصد نفت از مسیر ازبکستان و از مرز حیرتان وارد افغانستان می شود.
30 درصد نفت از مسیر ایران از مرزهای نیمروز ، اسلام قلعه و فراه وارد کشور می گردد.
20 درصد دیگر از مسیر پاکستان از مرز تورخم وارد افغانستان می شود.

مشکلات مرزی و ترانزیتی نه تنها در مرز ایران که در دومرز دیگر نیز وجود دارد.
تاجران هموطن بر این عقیده اند که در تمامی مرز ها نسبت به گذشته ، قیودات جدید و سلیقه ای مانع سرعت کاری آنان شده است و این از عوارض اقتصاد آزاد است که ضرر دیگر آن همانا عدم دخالت مستقیم دولت برای ذخیره و یا قیمت گذاری مشخص می باشد.

از نفت که بگذریم ! به بقیه مبادلات اقتصادی نیز توجهی خاص باید نمود و از آنانی که عجولانه تصمیم بر قطع روابط با ایران می گیرند باید سوال کرد که مردم تاکی باید تاوان شاخ و شانه کشیدن های شما را بدهند؟
می دانید که اگر روز بازار ایران بر روی افغانستان بسته شود ، مردم با چه مشکلاتی و با چه قیمت های سرسام آوری باید دست و پنجه نرم کنند؟
این مساله نه تنها شامل کالاهای ایرانی است که روزانه حدودا یک میلیون دالر می شود ، بل مهمتر از آن کالاهای ترانزیتی می باشد که از مسیر بندر چابهار ایران به مرزهای اسلام قلعه و فراه و نیمروز می رسد.
مسوولان اقتصادی کشور که برخی مواقع بی گدار به آب می زنند باید بفکر تامین مبادی وردی دیگری باشند و آن کجاست؟
آیا خیلی روابط شما با پاکستان خوب است که پس از قطع ارتباط تجاری با ایران ، مشکلی با بندر کراچی پاکستان پیدا نمی کنید و این بندر می تواند جوابگوی همه نیازهای وارداتی افغانستان باشد؟
آیا کدام بندر آسیای میانه جوابگوی واردات شما خواهد بود؟
بیایید کمی عاقلانه فکر کنید.

از طرف دیگر ، اگر روزی ارتباط تجاری با ایران قطع گردد ، بیشترین ضرر را مردم ولایات هرات ، فراه و نیمروز خواهند کرد و باز مانند زمان طالبان ، میدان بازرگانی ایران در دستان طالبان پاکستانی خواهد افتاد.
شاید این خواسته برخی تصمیم گیرندگان عجول ما باشد !