افغانستان پس از 91 سال استقلال!
نود و یکمین سالروز استرداد استقلال افغانستان از استعمار انگلیس را درحالی تجلیل میکنیم که فقر و بدبختی، آوارگی، بی خانمانی، درد و رنج و مشقت هزاران انسان بیگناه این سرزمین، علی الخصوص جوانان، سیر رو به افزایش خود را سپری میکند.
بزرگداشت سالروز استقلال افغانستان را در حالی برگزار مینماییم که نیروهای 37 کشور خارجی خود سرانه دست به هرنوع عمل جنایتکارانه ای که بخواهند میزنند. بمباران های هوائی خود سرانه نیروهای آمریکایی و متحدین شان درگوشه و کنار کشور، نمونه های بارزی از این خود سری هاست.
تجاوز به حقوق زنان ، خودسوزی دختران، رشد روز افزون کشت و قاچاق مواد مخدر، اختطاف اطفال، ترور، اختناق، تورم اقتصادی، فساد اداری، بالا رفتن پی هم نرخ مواد ارتزاقی و بی کنترول شدن بازار اقتصادی افغانستان، بی امنیتی سرتاسری به شمول بی امنیتی در پایتخت، شهر های بزرگ و شاهراه ها، تزلزل و پاشیدگی در اردو و پولیس، این حقیقت را دیگر کاملا در عمل به اثبات رسانیده که ابرقدرتها بار دیگر نخواسته اند تا افغانستان یک کشور مستقل باشد.
استقلالی که امروز از آن سخن می گوییم رایگان به دست نیامده و خونهای زیادی دراین راه ریخته شده است و جانبازی و فداکاری های افغانهای قهرمان این نعمت بزرگ را نصیب ما ساخته است. اما شیطان استعمار و خیانتهای برخی دولتها همیشه در کمین کشورمان بوده است و برای بدست آوردن منافعشان حاضرند هر اقدامی علیه دولت و ملت افغانستان انجام دهند.
در پاسخ به به کسانی که مدعی اند وجود خارجی در راستای بازسازی کشور تضادی با استقلال افغانستان ندارد باید گفت: پس از گذشت قریب به یک قرن از واقعه استقلال افغانستان ، اکنون مردم ما می دانند که استقلال یک مفهوم است که در شرایط متفاوت معنای مختلف را برمیتابد. لذا این سخن هر افغان است که استقلالی که مردم ما خواهان آن هستند به این معناست که کشورمان بتواند در مدیریت درونی و در حفظ منافع و مصالح مردم و شهروندان خویش متکی به اراده و فکر و تدبیر خویشتن باشد. و از سوی قدرتهای بیرونی و یا مجموعههای خارج از آن قلمرو و جغرافیایی تحت فشار قرار نداشته باشد که باید چه کند و چه نباید بکند. و در یک کلام آمریکا و انگلیس و دیگران برای ما تصمیم نگیرند و رئیس جمهور و پارلمان ما معاش بگیر آنها نباشند.
از سوی دیگر باید متذکر شد که یاد بود خاطرات جانباختگی های اجداد ما گویای این حقیقت است که بدون داشتن برنامه ملی و مردمی و نمیتوان به استقلال و آزادی حقیقی دست یافت و اگر دولتمردان ما واقعا به فکر به دست آوردن استقلال افغانستان هستند باید هر لحظه مردم را در کنار خود احساس نمایند و به خاطر منافع شخصی منافع ملی خود را به بهایی اندک نفروشند و غیرت افغانستانی بودن خود را حفظ نمایند.
بزرگداشت سالروز استقلال افغانستان را در حالی برگزار مینماییم که نیروهای 37 کشور خارجی خود سرانه دست به هرنوع عمل جنایتکارانه ای که بخواهند میزنند. بمباران های هوائی خود سرانه نیروهای آمریکایی و متحدین شان درگوشه و کنار کشور، نمونه های بارزی از این خود سری هاست.
تجاوز به حقوق زنان ، خودسوزی دختران، رشد روز افزون کشت و قاچاق مواد مخدر، اختطاف اطفال، ترور، اختناق، تورم اقتصادی، فساد اداری، بالا رفتن پی هم نرخ مواد ارتزاقی و بی کنترول شدن بازار اقتصادی افغانستان، بی امنیتی سرتاسری به شمول بی امنیتی در پایتخت، شهر های بزرگ و شاهراه ها، تزلزل و پاشیدگی در اردو و پولیس، این حقیقت را دیگر کاملا در عمل به اثبات رسانیده که ابرقدرتها بار دیگر نخواسته اند تا افغانستان یک کشور مستقل باشد.
استقلالی که امروز از آن سخن می گوییم رایگان به دست نیامده و خونهای زیادی دراین راه ریخته شده است و جانبازی و فداکاری های افغانهای قهرمان این نعمت بزرگ را نصیب ما ساخته است. اما شیطان استعمار و خیانتهای برخی دولتها همیشه در کمین کشورمان بوده است و برای بدست آوردن منافعشان حاضرند هر اقدامی علیه دولت و ملت افغانستان انجام دهند.
در پاسخ به به کسانی که مدعی اند وجود خارجی در راستای بازسازی کشور تضادی با استقلال افغانستان ندارد باید گفت: پس از گذشت قریب به یک قرن از واقعه استقلال افغانستان ، اکنون مردم ما می دانند که استقلال یک مفهوم است که در شرایط متفاوت معنای مختلف را برمیتابد. لذا این سخن هر افغان است که استقلالی که مردم ما خواهان آن هستند به این معناست که کشورمان بتواند در مدیریت درونی و در حفظ منافع و مصالح مردم و شهروندان خویش متکی به اراده و فکر و تدبیر خویشتن باشد. و از سوی قدرتهای بیرونی و یا مجموعههای خارج از آن قلمرو و جغرافیایی تحت فشار قرار نداشته باشد که باید چه کند و چه نباید بکند. و در یک کلام آمریکا و انگلیس و دیگران برای ما تصمیم نگیرند و رئیس جمهور و پارلمان ما معاش بگیر آنها نباشند.
از سوی دیگر باید متذکر شد که یاد بود خاطرات جانباختگی های اجداد ما گویای این حقیقت است که بدون داشتن برنامه ملی و مردمی و نمیتوان به استقلال و آزادی حقیقی دست یافت و اگر دولتمردان ما واقعا به فکر به دست آوردن استقلال افغانستان هستند باید هر لحظه مردم را در کنار خود احساس نمایند و به خاطر منافع شخصی منافع ملی خود را به بهایی اندک نفروشند و غیرت افغانستانی بودن خود را حفظ نمایند.
+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸۹/۰۵/۲۸ ساعت ۱۰ ب.ظ توسط حاج احمد کریمی دره صوفي
|
دره صوف از ولسوالی های بزرگ وپر جمعیت تر کستان است که از طرف شرق به مرکز ولایت سمنگان شهر ایبک،ولسوالی روی دو اب محدود است، و از شمال وشمال شرق به علا قه داری چهار کنت و ولسوالی بو ینه قره از ولایت بلخ متصل می باشد واز شمال وشمال غرب به علا قه داری اق کپرک مربوط ولایت بلخ و ولسوالی بلخاب از ولایت جوز جان محاط است. از طرف جنوب وجنوب شرق به ولسوالی های یکا ولنگ کهمرد از ولایت با میان متصل گردیده است.