متن کامل سخنرانی حضرت آیت الله جوادی آملی در کنگره بزرگداشت یکصدمین سالگرد رحلت مرحوم آخوند خراسانی

ما دِيْني به مرحوم آخوند خراساني داريم براي اينكه اين بزرگوار بسياري از اساتيد ما را او تربيت كرد بسياري از مراجع را او تربيت كرد اما اين را ما بايد با اشك بگوييم در يك خطبه‌هاي نمازجمعه تقريباً با اشك اين مطلب را ادا كرديم كه حيف افغان و افغان و افغان كه به اين صورت در آمد اين مهد پرورش بزرگان بود اگر بوعلي است بالأخره از بلخ است اگر مولوي است بالأخره از بلخ است و اين‌چنين نيست كه فقط لعل بدخشان از بدخشان باشد اگر سيّدجمال است از بلخ است اگر آخوند خراساني است از هرات است اينها افغاني‌اند اكثر شاگردان به‌نام آخوند خراساني شدند مرجع فقهي ما شيعه‌ها آقاي بروجردي كم ‌آدمي نبود مرحوم حاج آقا حسين قمي قبل از ايشان كم آدمي نبود اين آقاسيّدابوالحسن كم آدمي نبود. خدا غريق رحمت كند يك سيّد بزرگواري همشهري مرحوم شهيد غفاري بود كه بعضي از آقايان بايد بشناسنشان ما بحثي داشتيم به نام كتاب توحيد مرحوم صدوق را مباحثه مي‌كرديم اين طبع روزگار است ديگر, در اتاقي كه ما توحيد مرحوم صدوق را بحث مي‌كرديم.

تو كه نه دين داري نه عقل داري نه دل‌آرايي تو گرفتاري دلاري چطوري مي‌تواني, خب اين از افغان است آن صحيح بخاري را شما مي‌بينيد از افغان است بسياري از ايرانيهاي قدر از اين سرزمين برخاستند به هر وسيله‌اي هست هم بر ما لازم است اين فضلا و اساتيد و دانشمندان افغاني را قدر بدانيم (يك) هم بر مسئولان كشورهاي اسلامي لازم است در استقلال و عظمت افغان بكوشند (دو) تنها سوريه نيست, تنها لبنان نيست, تنها حزب الله نيست اين عزيزان هم عزيزان ما هستند اينها را هم بايد كاملاً هدايت كرد اين مهد پرورش حكمت و علم و درايت و صلابت و شهامت و شهادت است اين حقّي است كه ما نسبت به استاد استادمان مرحوم آخوند خراساني داشته و داريم كه بايد ادا بكنيم.

براي خواندن متن كامل سخنراني به ادامه مطلب كليگ كنيد

به گزارش منابع موثق: عزاداران سید الشهدا حضرت امام حسین در کابل یکبار دیگر عاشورای حسینی را با خون خود به عزا نشستند.
کافران از دین برگشته و مرتد که توان دیدن تجسم عینی معنویت دینی را نداشتند ، تصمیم گرفتند تا عزاداران حسینی را علاوه بر تعزینه عاشورا به عزای عزیزان شان نیز بنشانند تا شاید بتوانند مردم را از ادامه عزاداری شان منصرف سازند. اما نمی دانند که این مردم هرچند در راه اعتقادات شان خون بدهند مصمم تر می شوند و به مبارزه شان علیه کفار و از دین برگشته ها جدی تر از قبل ادامه می دهند.
امروز سه شنبه همزمان با عاشورای حسینی یک انفجار در میان عزاداران حسینی در مقابل زیارت حضرت ابوالفضل در منطقه مرادخانی شهر کابل رخ داد که بر اثر آن حدود 72 تن از عزاداران شهید و تعداد دوصد تن دیگر زخمی گردیدند.در میان شهدا و زخمی شدگان کودکان و زنان نیز شامل هستند.

این انفجار در ساعت 11:45 دقیقه بوقوع پیوست.

نقشه محل انفجار- كابل در منطقه مراد خاني

1-تاريخ قمري ورق خورد و به «1433» رسيد و اينک «1372سال» از عاشوراي«سال 61» مي گذرد، ولي اين حادثه و قصه و واقعه بي نظير، نه تنها فراموش نشده و فرسوده نگشته و شور و شعور و نشاط و شعار خود را از دست نداده، بلکه هرسال شکوهمند تر از سال قبل، دهه عاشورا برگزار گشته و شيفتگان و فرهيختگان جديدي را مجذوب خود نموده است و برطول و عرض جغرافياي زميني و عمق دل ها تاثير جديد گذارده و توسعه يافته است که رسول اعظم فرمود«ان لقتل الحسين حراره في قلوب المومنين لا تبرد ابدا» بي شک کشته شدن حسين عليه السلا م، انرژي و گرما و شوري در دل هاي مومنان پديد ميآورد که سرد شدني نيست. امام حسين عليه السلا م فرمود«ان دمي لا يسکن ابدا» بي شک خون من، آرام و سکون نخواهد يافت و چون چشمه جوشان، پويا و پايا خواهد بود.

در مراسم اعلام موجوديت این جبهه که در يکى از هوتل هاى شهر کابل برگزار گرديد، صدها تن بشمول عبدالرشيد دوستم رهبر جنبش ملى اسلامى افغانستان ، احمد ضياء مسعود معاون اسبق رياست جمهورى و محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامى مردم افغانستان و تعدادى از اعضاى پارلمان در این مراسم حضور داشتند.

احمد ضیا مسعود در مراسم آغاز به کار این جبهه با تاکید بر همگرایی گروههای مختلف سیاسی، مذهبی و قومی، حکومت کنونی را فاقد پایگاه در میان اقوام کشور خواند.

وی همچنین افزود؛ امروز وقتی که ما می بینیم حکومت ما نمی تواند در برابر مشکلات بزرگی که جامعه ما را تهدید می کند، از خود کارآمدی نشان بدهد، تنها علتش این است که حکومت موجود در بین همه اقوام افغانستان پایگاههای عمیق اجتماعی ندارد.

سال شمار در مورد حرم امام رضا(ع)

نکته1
در سال 203 و به قولى 202 هجرى قمرى که حضرت رضا علیه السلام در طوس به شهادت رسیدند بدن مطهر آن امام همام را در باغ حمید بن قحطبه و در کنار قبر هارون خلیفه عباسى به خاک سپردند و نخستین بناى حرم مطهر همان بقعه هارون الرشید است که بعدها حرم را روى دیوارهاى قدیمى آن بنا نهادند و از آن به بعد طوس به مشهد الرضا تغییر نام یافت.

 نکته2
در سال 400 هجرى قمرى به دستور سلطان محمود غزنوى بناى بقعه و حرم تجدید بنا و مناره‎اى بر آن افزوده شد و پس از آن در زمان‎هاى مختلف اقداماتى به مرور صورت گرفته است .

 نکته3
سنگ مرقد نخستین که برای مشخص نمودن مدفن امام بر زمین نصب شده، سنگ بنای ساخت ضریح هم بوده است. آنچه مسلم است تا قرن هشتم هجری قمری ضریحی بر مضجع شریف نصب نبوده است.

نکته4
در ابتدا حرم مطهر به صورت بنایی ساده، با مصالح ویژه آن دوران بنا شده بود، چنانکه بقعه مطهر تنها یک در ورودی ساده در پیش روی مبارک داشت و دارای تزئیناتی مختصر به سبک آن زمان بود.

 نکته 5
مشهور است که از زمان صفویان گذاشتن ضریح بر مرقد امام مرسوم شده است و برخی احتمال دادند که ساخت ضریح از عصر تیموریان متداول گشته است.

نکته6
28 هزار لامپ در حرم امام رضا علیه السلام روشن می‎باشد، که اکنون علاوه بر 28 هزار شعله برق، شش هزار لوستر نیز در ابعاد مختلف و با قدمت‎های طولانی مورد استفاده قرار گرفته است.

نکته7
ضریح اول، ضریحی چوبی بوده، با تسمه‎های فلزی و پوششی از صفحات طلا و نقره. این ضریح در زمان شاه طهماسب صفوی یعنی سال 957 هجری قمری ساخته و بر روی صندوق چوبی مضجع منور نصب می‎شود. در سال 1311 همزمان با تعویض صندوق به دلیل فرسودگی پایه‎ها ضریح برچیده شده، پوشش طلا و نقره و جواهرات آن از چوب‎ها جدا و به خزانه آستان قدس منتقل می‎شود.

 نکته8
ضریح دوم، ضریحی بوده فولادی مرصع، معروف به ضریح نگین نشان. این ضریح در سال 1160 به دستور شاهرخ فرزند رضا قلی میرزا نوه نادرشاه ساخته و به وقف بر فراز مرقد شریف نصب می‎شود. ضریح فولادی یا ضریح نگین نشان سقف نداشته، پنجره‎ها و شبکه‎های چهار طرف آن دارای گوی و ماسوره‎هایی بوده است که با نگین‎های کوچک یاقوت و زمرّد تزیین یافته و تعداد آنها به 2000 بالغ می‎شده است. به دلیل وضعیت ویژه این ضریح ذیلاً به عین کتیبه آن اشاره می‎شود. «نیاز رحمت ایزد مستعان، و تراب اقدام زوّار این آستان ملک پاسبان، سبط سلطان نادر شاه الحسینی الموسوی الصفوی، بهادرخان به وقف و نصب این ضریح و قبه‎های مرصع چهار گوشه ضریح مقدس مبارک موفق گردید. ( سنه 1160قمری) »

معاونت امور جوانان در وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان می گوید ۴ میلیون نفر در افغانستان که اکثر آنها جوان هستند، بیکارند.

تیمورشاه اسحاق زی معاون امور جوانان در وزارت اطلاعات و فرهنگ می گوید، دولت تلاش دارد تا با فراهم آوری زمینه های آموزش عالی و همچنین آموزش حرفه، از شمار جوانان بیکار بکاهد.

آقای اسحاق زی همچنین گفت که آنها در ده سال گذشته زمینه کار برای دهها هزار جوان را فراهم کرده و همچنین با دانشگاه ها قرار دادی را امضا کرده اند که براساس آن، جوانانی که از راه یافتن به دانشگاه های دولتی باز می مانند، با ۸۰ در صد تخفیف پرداخت فیس (شهریه) بتوانند در دانشگاه های خصوصی به تحصیلات خود ادامه دهند.

معاون امور جوانان در وزارت فرهنگ می گوید، سال گذشته ۲۴۰۰۰ جوانان جذب دانشگاه های خصوصی شدند و در سال جاری نیز زمینه برای جذب ۱۴۰۰۰ جوان دیگر در موسسات تحصیلات عالی خصوصی فراهم شده است.

روزی از کناره جاده ای با هزار فکر و سودا که نمیدانم راهی کدام کار بودم یکباره صدای حزین طفلکی که می گفت! کاکا جان یک گیلاس او یخ بگی، یک روپه است، مرا به خود کشاند! بله این صدای کودکی است که در گوشه سرک در گرمی طاقت فرسای شهر کابل با بشکه ای فرسوده مشغول فروختن آب است و صدای هزاران مثل او است که در کوچه ها پس کوچه های شهر کابل و ولایات افغانستان هر لحظه به گوش ات طنین می اندازد و تو بی تفاوت از کنار او می گذری و من نظاره گر محض ام !
او گریه کنان و با صدای لرزان و کودکانه اش از تو کمک می خواهد تا لقمه نانی را برای خود و خانواده اش بیابد، البته او این راه را برای خود انتخاب ننموده و هیچ دخالتی در این امر نداشته که در سرزمینی به دنیا بیاید که ارزش و قدر او را نداند، بل سرنوشت نکبت بارش او را وادار ساخته تا این چنین التماس کنان آب بفروشد.
کودکی دیگر در گوشه ای از همین سرزمین از سوی حیوان صفتان که در سیمای آدمیت اند با نهایت بی رحمی و شقاوت مورد تجاوز جنسی قرار می گیرد، و کودک دیگر در همین خطه از سوی جلادان تاریخ به دار آویخته می شود، کودک دیگری اجازه رفتن به مکتب و مدرسه اش از وی سلب می گردد، کودک دیگر با بسته انفجاری آدم کشان حرفوی به پارچه های خون آلود گوشت تبدیل می شود همچنین کودک دیگری در گوشه ای از همین سرزمین به جرم کسب علم و دانش با تیزاب استقبال و با مسمومیت راهی درمانگاه ها می گردد.
بلی این کودکان قربانیان خاموش و بی صدایی اند که انفجار و انتحار رهروان بهشت !!! این سرنوشت را به آنها هدیه داده اند، پدرش را، برادر بزرگش را و یا هم مادرش را راهیان بهشت یا به زبان ساده همان طالبان دد منش و دیو صفت از وی ستانده اند.
طبق گزارش که پار سال منتشر شد در حدود 45000 کودک خیابانی و یا کودکان، با سرنوشت مشابه فوق الذکر، تنها در شهر کابل وجود دارند که با انجام کارهای شاقه مانند موتر شویی، سگرت فروشی، اسپندی گری و گاهی هم تکدی گری، پلاستیک فروشی مصروف اند اما من و ما، بی توجه به آنها به زندگی روزمره خویش ادامه می دهیم و حتی لحظه ای به این نمی اندیشیم که آینده این کودکان چی خواهد شد چی تعداد آنها قربانی خواسته های ددصفتان قرار گرفته و به روسپی گری روی می آورند و چی تعداد آنها شکار قاچاقچیان انسان و باند های مواد مخدر می گردد و چی تعداد دیگر از سر ناچاری تن به تکدی گری میدهد، روزی و روزگاری آنها نیز پدری داشتند که تا پای جان کودکان خویش را دوست داشتند و برای آنها زحمت می کشیدند اما پرونده قتل او را ملا عمر در آنسوی خط دیورند امضاء نمود و با فرستادن انتحاری ها، انفجاری ها، وی را به پارچه های گوشت تبدیل نمود و کودکانش را به این سرنوشت دچار ساخت؛ زرعجم قاتل بود که از کشتن انسان لذت می برد و ده ها مثل او سرنوشت این کودکان را اینگونه رقم زده اند که با دیدن آن اشک بر چشمان انسان با عاطفه و احساس حلقه می بندد.
به راستی این کودکان چرا به این وضعیت دچار شده اند آنها که اکنون نیاز دارند بدون دغدغه ای روزگار در آغوش گرم فامیلش به دنیای پر رمز و راز طفولیت اش به بازی های کودکانه مصروف باشند و به مکتب و تعلیم خویش ادامه دهند، چرا به وضعیتی دامن گیر شده اند که مجبور اند از بام تا شام برای بدست آوردن لقمه نانی عرق بریزند و التماس کنند.
مگر تفاوت او با کودک که در کاخ مجلل ایبت آباد پاکستان زندگی می کرد و کودکی که اکنون در پیشاور و کویته با هزار ناز و نعمت زیر چتر حمایت آی اس آی زندگی می کنند چیست؟
آیا او این سر نوشت را اختیار نمود که در افغانستان تولد شود و ملا عمری از آن سوی خط دیورند با فرستادن زرعجمی از مدارس و مراکز تربیوی تروریستی و انتحاری مولانا فضل الرحمن، دیوبندی ها و حقانی، سرپرست و یاورش را از وی بگیرد و او را یتیم در این زمانه بیرحم در عالم از اندوه وغم رها کند؟
آیا او محکوم به این است در سرزمینی زیست نماید که، گروهک تروریستی زیر نام اسلام مکاتب را بر روی وی مسدود و دروازه های مدارس دینی را ببندند (مسدود نمودن مدارس دینی در ولسوالی چک میدان وردک از سوی گروه طالبان مؤید بر این ادعا است). یقیناً که او این سرنوشت را برای خویش اختیار ننموده اما جبر زمان وی را به این وضعیت دچار ساخته است.
بناءً می طلبد که سازمان های خیریه، افراد متمول، هموطنان خییر و تجارت پیشگان کشور، فکری بر سرنوشت این قربانیان بی صدا بکنند و نگذارند که آنها را چرخه ای روزگار به انحراف بکشاند با ایجاد مراکز تعلیمی و تربیوی این کودکان را از وضعیت اسفناکی که دارند نجات دهند.